De pandemie heeft in Colombia verwoestende gevolgen gehad: miljoenen banen zijn verloren gegaan, het netwerk van kleine en middelgrote ondernemingen moet opnieuw worden opgebouwd, en er zijn wetten en decreten aangenomen om de werktijden te versoepelen en mensen te kunnen ontslaan zonder ontslagvergoeding. De pandemie heeft de rechten en verworvenheden van vrouwen met minstens tien jaar teruggeworpen. Het huiselijk geweld tegen vrouwen en kinderen is toegenomen. Het aantal vrouwenmoorden is explosief gestegen. De repressie door de staat, het leger en de politie is verergerd en groeperingen die banden hebben met de staat, grootgrondbezitters en multinationals, zoals paramilitaire groeperingen, hebben zich gesterkt, evenals drugskartels en maffia-bendes. Het gezondheidszorgsysteem weerspiegelt de ongelijkheid in het land: er zijn maar weinig openbare ziekenhuizen en die zijn slecht uitgerust. Colombia telt meer dan 100.000 doden.
De vakbonden hebben duizenden leden verloren. Hun financiën zijn hierdoor zwaar getroffen.
En zoals overal moesten ze de uitdaging aangaan om over te stappen op virtueel werken en hun communicatie te intensiveren. En omgaan met een gebrek aan computer- of internetapparatuur bij sommige vakbonden, vooral in de regio’s.
Tegelijkertijd ging het erom de rechten van de werknemers te blijven verdedigen, die meer dan ooit onder vuur lagen terwijl ze in lockdown zaten. De vakbonden moesten hun infrastructuur aanpassen, wat extra kosten met zich meebracht, nog afgezien van het feit dat het aantal rechtszaken en zaken bij de arbeidsrechtbank of bij het ministerie van Arbeid is toegenomen.
- Werkloosheidspercentage: 15,8% in september 2020, 10,2% in 2019, een stijging van 5,6%.
- Economisch inactieve bevolking: 16,9 miljoen mensen in juni 2020, een stijging van 2,6 miljoen ten opzichte van 2019.
- De Colombiaanse regering heeft geen maatregelen genomen om de gevolgen van de crisis voor de productieve en sociale activiteit aan te pakken, maar heeft alleen werkgevers de mogelijkheid gegeven om werktijden te flexibiliseren, werknemers te dwingen vervroegd verlof op te nemen, lonen te verlagen of extralegale betalingen te schrappen.
- De uitvoering van de vijf jaar geleden ondertekende vredesakkoorden verloopt zeer traag.
- Het geweld neemt toe: bloedbaden onder voormalige FARC-strijders en jonge “rebellen”, moorden op en verdwijningen van vakbondsleden, mensenrechten- en milieuactivisten, vrouwen en tegenstanders van de regering, zoals gebeurde tijdens de staking die in april 2020 begon.
- De vakbondscentrales oefenen druk uit op de regering, eisen maatregelen en roepen op tot dialoog. Maar de regering onderhandelt niet en gaat geen dialoog aan.
- De reactivering van de nationale vakbondstafel om de voorstellen te coördineren en de vakbondsbeweging te versterken bij het formuleren van antwoorden op de huidige problemen.
- De oliesector: de staat doet er alles aan om ECOPETROL te privatiseren.
- De informele economie is groter dan de formele economie.
- Onderaanneming domineert: hoe lager men in de onderaannemingsketen komt, hoe slechter de werknemers worden betaald en hoe slechter hun arbeidsomstandigheden zijn.
- Repressie, bedreigingen, moorden, verdwijningen, … blijven deel uitmaken van het dagelijks leven van vakbondsleden, veroorzaakt door de staat en paramilitaire groeperingen.