Nos pays d'action

Vóór de wereldwijde economische schok als gevolg van de coronapandemie kende Ivoorkust een van de sterkste economieën van Afrika, met een gemiddelde groei van 8% sinds 2012. Het land blijft het economische centrum van Franstalig West‑Afrika en oefent nog steeds een aanzienlijke invloed uit in de regio.

Ivoorkust is ’s werelds grootste exporteur van cacaobonen. Na twee decennia van weinig succesvolle interventies in de cacaosector blijven de producentengemeenschappen kampen met armoede, kinderarbeid, schendingen van mensenrechten en ontbossing. Ondanks twintig jaar beleidsretoriek blijven de uitdagingen op het terrein groot. Armoede is de dagelijkse realiteit voor bijna alle gezinnen die actief zijn in de cacaosector, kinderarbeid is nog steeds wijdverspreid en bossen worden verder gekapt om plaats te maken voor cacaoproductie.

Onder druk van ngo’s, die via campagnes en publicaties de problematische situatie in de sector aan de kaak hebben gesteld, hebben steeds meer chocoladebedrijven de voorbije jaren opgeroepen tot regelgeving. Ook belangrijke instellingen, zoals de Europese Unie, werken aan nieuwe wetgeving. Daarnaast is er een belangrijke ontwikkeling: de twee grootste cacaoproducenten ter wereld, Ivoorkust en Ghana, hebben een partnerschap gesloten om de prijzen voor cacaoboeren te verhogen.

Op vakbondsvlak is Ivoorkust geen gemakkelijk land om in te werken. Volgens de ITUC Global Rights Index komen schendingen van werknemers- en vakbondsrechten systematisch voor. Hoewel het land de afgelopen jaren economische vooruitgang heeft geboekt, komt die niet ten goede aan de meerderheid van de bevolking. De helft van de inwoners moet rondkomen met minder dan één euro per dag. De informele sector speelt dan ook een zeer belangrijke rol. Het oprichten van een vakbond is moeilijk en complex en de syndicalisatiegraad is erg laag. Zowel werknemers als vakbonden staan voor grote uitdagingen.

In Ivoorkust is de impact van klimaatverandering intussen duidelijk zichtbaar. In de voorbije zestig jaar is 90% van het bosareaal verdwenen, waardoor het land tot de hoogste ontbossingsniveaus in Afrika behoort. Volgens recente studies zal, indien dit tempo aanhoudt, tegen 2035 minder dan 2 miljoen hectare bos overblijven. In het zuiden van het land zullen bossen zelfs volledig verdwijnen, met uitzondering van beschermde gebieden.