Nos pays d'action

Marokko is een land met een middeninkomen, met een bevolking van 37,1 miljoen inwoners en als hoofdstad Rabat.

Marokko is sinds 2 maart 1956 een onafhankelijke staat. Het is een monarchie met een grondwet en een verkozen parlement. Het land heeft een koning als staatshoofd en een eerste minister als regeringsleider. Volgens de grondwet ligt de macht over vrijwel alle overheidsfuncties bij de koning, die de ministerraad voorzit en ministers benoemt of hun benoeming goedkeurt. De koning kan ministers ontslaan, het parlement ontbinden, nieuwe verkiezingen uitschrijven en bij decreet regeren. De macht van de koning is dus zeer groot. In het tweekamerstelsel (Kamer van Volksvertegenwoordigers / Raad) kan het parlement de regering ook ten val brengen via een motie van wantrouwen. Na de parlementsverkiezingen van 2021 leed de grootste partij van Marokko, de Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (PJD), een zware nederlaag. De partij, die in 2016 nog 125 zetels behaalde, heeft er nu nog slechts 12. Deze nederlaag kwam vooral ten goede aan twee liberale partijen.

De economie van Marokko wordt beschouwd als een vrije markteconomie, gebaseerd op vraag en aanbod. Toen de huidige koning in 1999 aantrad, werd deze keuze nog duidelijker (de GINI‑index steeg toen sterk, wat wijst op een snelle toename van ongelijkheid). Toch blijven bepaalde sectoren in handen van de staat. De economie wordt gekenmerkt door een hoge graad van openheid naar het buitenland. Frankrijk en Spanje zijn de belangrijkste handelspartners van Marokko (zowel voor import als export), en Frankrijk is ook de grootste buitenlandse investeerder.

Marokko exporteert veel groenten, fruit en vis naar Europa en heeft de grootste sardinevisserij ter wereld. Het land is een van de grootste exporteurs van fosfaat ter wereld en exporteert ook arganolie, die enkel in Marokko wordt geproduceerd. Daarnaast is Marokko, na Zuid‑Afrika, de tweede grootste wijnexporteur van Afrika. Voor de COVID‑19‑pandemie bedroeg de jaarlijkse economische groei ongeveer 6%.

Marokko heeft verschillende vrijhandelsakkoorden afgesloten met zijn economische partners: het euro-mediterrane vrijhandelsakkoord met de Europese Unie; de Agadir‑akkoorden met Egypte, Jordanië en Tunesië in het kader van een Arabische vrijhandelszone; het vrijhandelsakkoord met de Verenigde Staten (van kracht sinds 1 januari 2006); en een vrijhandelsakkoord met Turkije. Marokko wil zich profileren als een aantrekkelijk investeringsland en beschikt over een uitgebreide strategie om dit te realiseren, onder meer via vrijhandelszones, een investeringsvriendelijk klimaat, arbeidsmarktopleidingen, ondersteuning van kmo’s en een agentschap voor investeringsbevordering. De sterke groei van de auto‑ en luchtvaartsector is het resultaat van deze strategie.

De pandemie heeft ook Marokko getroffen. De vaccinatiegraad is hoog en de campagne verliep succesvol. Tegelijk blijft de overheid waakzaam en neemt zij, indien nodig, strenge maatregelen. Zo hanteert het land een strikte aanpak inzake luchtvaart en wordt het vliegverkeer relatief snel beperkt. Vooral de toerismesector werd zwaar getroffen.

Op vakbondsvlak is er sprake van een zekere versnippering en een lage syndicalisatiegraad (ongeveer 5%). Veel vakbonden zijn ideologisch geïnspireerd en onderhouden vaak nauwe banden met politieke partijen, of zijn zelfs door deze partijen opgericht.