Geen lapmiddelen, wel echte oplossingen!
Dit is geen slogan. Met de verschillende regeringen die aan de macht zijn, gaan vrouwen er op alle vlakken op achteruit. Een uitgesproken rechts beleid waardoor vrouwen ofwel afhankelijk worden van hun partner, ofwel in armoede terechtkomen.
Meer dan ooit moeten we vrouwen centraal stellen in onze bekommernissen.
Enkele vaststellingen:
Iedereen moet beschikbaar zijn op de arbeidsmarkt, moet geactiveerd worden, dat is het mantra van de regering. Tegelijkertijd hebben de maatregelen die deze regering neemt zware gevolgen voor een groot deel van de bevolking: vrouwen. In elke fase van hun leven worden ze benadeeld door het regeringsbeleid: als werkneemsters, als werkzoekenden, als zieken, als gepensioneerden en als moeders. Onze oplossingen zijn:
Kwaliteitsvol werk
Deeltijdse jobs worden voornamelijk door vrouwen ingevuld. Door de maatregelen van de regering moeten deze deeltijdse werkneemsters gaan concurreren met statuten die steeds goedkoper zijn: hoe kan je nog bijkomende uren of een voltijdse job krijgen wanneer je moet opboksen tegen studenten, flexi-jobbers of werknemers die al voltijds werken maar goedkope overuren presteren?
Tel daarbij nog de annualisering van de arbeidstijd en de dagelijkse en wekelijkse werktijden die door de regering ingeperkt worden, en de situatie van vrouwen wordt nog onzekerder! Wij willen dat flexibiliteit collectief omkaderd wordt en dat werkgevers daar ook de gevolgen van dragen.
Kwaliteitsvolle kinderopvang
Wanneer er een kindje in je gezin komt, stap je een prachtige nieuwe levensfase binnen. Er zijn dan echter ook heel wat uitdagingen, en nog meer als je een vrouw bent. Het hindernissenparcours begint al bij de aankondiging van de zwangerschap: je moet een opvangplaats vinden die past bij de noden van het gezin én betaalbaar is. Vervolgens moeten vakanties overbrugd worden, valt er voor- en naschoolse opvang te regelen, zijn er periodes waarin het kind ziek is… dit alles terwijl werk en privéleven toch met elkaar gecombineerd moeten worden.
Hoe kan men van vrouwen eisen dat zij tot de arbeidsmarkt toetreden en er actief blijven, wanneer er onvoldoende kinderopvangplaatsen zijn die bovendien niet aangepast zijn aan de werkuren?
Dit is weliswaar geen probleem dat enkel vrouwen treft, maar we weten allemaal dat het in geval van onvoldoende of onmogelijke opvang al te vaak vrouwen zijn die tijdelijk uit de arbeidsmarkt stappen om voor de kinderen te zorgen.
We hebben nood aan voldoende en professionele opvang voor kinderen van 0 tot 12 jaar, d.w.z. met gekwalificeerd personeel (dat zelf ook goede arbeidsvoorwaarden heeft), dat betaalbaar is (dus nietgecommercialiseerd), met inkomensgerelateerde tarieven en afgestemd op de werkuren van de werknemers. De organisatie van de kinderopvang is geen federale bevoegdheid meer.
Wie opvang zegt, moet het ook hebben over de financiering van de diensten. De werkgevers zijn er altijd als de kippen bij om RSZ-bijdrageverminderingen en almaar meer flexibiliteit te eisen.
Ook al is de bevoegdheid geregionaliseerd, toch belet niets dat de werkgevers opnieuw geresponsabiliseerd worden in de financiering van kinderopvang. Wij eisen van de regering dat RSZ-bijdragen opnieuw terugvloeien naar kinderopvang, zoals dat vroeger het geval was. Deze bijdragen moeten zo worden aangewend dat de werkgevers geresponsabiliseerd worden in ruil voor de flexibiliteit die zij inzetten. Deze middelen, die zo extra naar de sociale zekerheid gaan, kunnen dan worden overgeheveld naar de gewesten om kwaliteitsvolle, niet-commerciële kinderopvang uit te bouwen zodat vrouwen tot de arbeidsmarkt kunnen toetreden en er blijven. Dit moet uitdrukkelijk alle vormen van opvang omvatten: tijdelijke opvang, noodopvang voor werkzoekenden, opvang voor zieke kinderen en klassieke kinderopvang zoals crèches.
Ouders mogen nooit worden belemmerd of afgeremd om aan de slag te gaan door een gebrek aan kinderopvang. Werkgevers mogen niet steeds meer flexibiliteit van werknemers eisen zonder hun deel van de verantwoordelijkheid op te nemen.
Geen bestraffing van onvrijwillig deeltijds werk
Zowel voor het recht op werkloosheidsuitkeringen als voor het pensioen wordt deeltijds werk door de regering zwaar bestraft. Hetzelfde geldt voor tijdelijke onderbrekingen van de loopbaan, zoals tijdskrediet of landingsbanen. De gelijkstellingen komen op de helling te staan, ook voor periodes uit het verleden, waardoor uitsluiting uit de werkloosheid bijna onvermijdelijk wordt. Periodes van deeltijds werk zullen vrouwen erg benadelen wanneer ze met (vervroegd) pensioen willen gaan. En wat met het minimumpensioen?
Correcte pensioenen
Door het terugschroeven van de gelijkstellingen, de dubbele dagtaak van vrouwen – werk én thuis – en de langere loopbanen wordt het beoogde model van 45 jaar voltijds werken voor veel vrouwen simpelweg onhaalbaar. Na jaren van erbarmelijke jobs staan hen nu armoedige pensioenen te wachten. En elke nieuwe maatregel van de regering vergroot die ongelijkheid alleen maar.
De sociale zekerheid versterken
Na een leven lang in onzekere jobs gewerkt te hebben, zullen veel vrouwen afhankelijk zijn van een (samenwonende) partner om te kunnen blijven léven, niet alleen te overleven.
En dat terwijl ze hun hele loopbaan wel degelijk bijdragen hebben betaald, ook al werkten ze deeltijds. Het gaat dus niet alleen om ongelijkheid, maar ook om een aantasting van het principe van de solidaire sociale verzekering die de werkloosheid en het pensioen zijn. Het is essentieel om de sociale-zekerheidsrechten te individualiseren.
De enige weg naar meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen en naar levenslange waardigheid van vrouwen is méér middelen voor de sociale zekerheid te voorzien, het verzekeringskarakter te versterken, de solidariteit – en dus ook de gelijkstellingen – uit te breiden en de werkgevers méér laten bijdragen door hen te responsabiliseren, zeker wanneer zij de arbeidsrelatie nog verder flexibiliseren.
Wij willen een samenleving waarin sociale vooruitgang voor iedereen centraal staat. Daar moeten we elke dag naar streven en aan werken, niet alleen met slogans! De toekomst van onze samenleving ligt bij de vrouwen: door hun rechten – zowel menselijk als economisch – gedurende hun hele leven te erkennen, komt er sociale vooruitgang voor iedereen.
Alle maatregelen van de regering zijn misschien niet altijd expliciet tegen vrouwen gericht, maar ze leiden in de praktijk wel tot een achteruitstrevend rechts beleid dat vrouwen terugduwt naar de haard of erger nog, hen afhankelijk houdt van een – soms gewelddadige – partner.
De 21ste eeuw moet een feministische eeuw van gelijkheid zijn. Dus: iedereen aan boord!