De voorbije maanden is de strijd tegen de regering intensiever geworden. Deze intensivering is onvermijdelijk.
We lopen een echte marathon tegen de antisociale maatregelen van de regering.
Weerwerk dat niet verzwakt:
Op 18 maanden zijn honderdduizenden mensen de straat opgegaan en/of hebben ze gestaakt. Dit is ongezien in de voorbije decennia. Raakt de beweging uitgeput? Hebben we hardere plannen nodig? Over dit alles moet goed worden nagedacht, maar laten we ons plezier niet bederven: tot nu toe is dit plan een succes qua mobilisatie.
De strijd voortzetten:
Het feit dat zoveel mensen aan onze zijde staan en dat er steeds meer begrip groeit bij de bevolking voor onze strijd, verplicht ons om door te zetten, uit te leggen wat er op het spel staat, onze overwinningen toe te lichten en onze geloofwaardige en betaalbare alternatieven te verdedigen. Een steeds breder front:
Een zo breed mogelijk front vormen tegen de maatregelen van de regering is noodzakelijk. Een breed gemeenschappelijk front met de andere vakbonden, met organisaties uit het middenveld, met de politici die dicht bij ons staan en met onze collega’s van de ziekenfondsen, blijft essentieel.
Laten we geen geweld importeren bij ons: we moeten ons laten leiden door kameraadschap en vriendelijkheid. De krachten die tegenover ons staan, zijn bijzonder agressief. Geweld is de norm geworden, ook in communicatie. Aanvallen via sociale media, verbale aanvallen en soms zelfs fysieke agressie maken deel uit van onze dagelijkse realiteit. De cultuur van populisme en van harde, vernietigende uitspraken maakt een inhoudelijk debat vaak onmogelijk. Respect voor tegenspraak is, zeker aan de rechterzijde, niet langer vanzelfsprekend. Sociale media, vaak zonder voldoende filter, vervangen steeds meer de verspreiding van geverifieerde”, fact-checked” informatie, om het met een hedendaagse term te zeggen.
Sterke openbare media:
Daarom blijft het absoluut noodzakelijk om te beschikken over sterke, politiek onafhankelijke openbare media. Het is ook essentieel om over een pluralistische privépers te beschikken die niet in handen is van politiek georiënteerde financiële groepen.
Nooit de waakzaamheid tegenover het fascisme laten verslappen:
De strijd tegen het fascisme is eveneens absoluut noodzakelijk. De steeds frequentere gewelddadige uitspraken van een complexloze, onliberale en zelfs naar fascisme neigende rechterzijde zet burgers uiteindelijk tegen elkaar op. Op hun standpunten staat geen rem meer, ze raken stilaan genormaliseerd op een voedingsbodem van toenemende ongelijkheid en haat.
Soms merken we dat we geneigd zijn om binnen onze rangen dezelfde “gewelddadige” technieken te gebruiken om onszelf uit te drukken, en om structuren en afgevaardigden tegenover elkaar te plaatsen.
Dit congres biedt de gelegenheid om te herinneren aan de werking van het ABVV. We hebben allemaal onze motto’s “bij het ABVV heb ik inspraak” en “Samen sterk” onderschreven. Dit zijn de kernprincipes van onze organisatie.
Deze principes houden in dat er binnen elke instantie van het ABVV ruimte moet zijn voor debat, vertrekkend van de basis en opklimmend naar boven, om vervolgens te komen tot een zo breed mogelijke consensus. Iedereen moet dus de ruimte krijgen om zijn of haar instanties samen te brengen. Syndicale democratie betekent ook het respecteren van de meerderheidsregels wanneer politieke consensus niet mogelijk is.
Het is duidelijk dat we het niet altijd allemaal eens zullen zijn. Maar we zullen nooit aanvaarden dat discussies op de man of de vrouw gespeeld worden. Onze debatten gaan over ideeën en zijn geen aanvallen op personen. Dergelijke aanvallen zaaien verdeeldheid en kunnen soms onuitwisbare gevolgen hebben. We moeten er alles aan doen om onze meningsverschillen om te zetten in een kracht.
We putten ook kracht uit het feit dat, zodra een beslissing is genomen, iedereen zich erachter schaart, of ze ons nu bevalt of niet.
De kracht van onze beweging ligt ook in haar structuur en discipline. Met de mandaten die we van onze basis hebben gekregen, gaan we samen vooruit.
In zulke woelige tijden als deze die we vandaag doormaken, verdeelt en verzwakt elke interne strijd ons. Laten we intern niet dezelfde vormen van geweld toepassen die we aan de andere kant van de barricades schandalig vinden.
Laten we verenigd blijven, laten ons anderen verenigen, om samen te strijden tegen onze enige vijand, het kapitalisme, met als twee pijlers de werkgevers die puur financieel gericht zijn (en niet ondernemen om jobs te creëren) en de bijzonder antisociale Arizona-regering. De voorbije dagen hebben aangetoond dat zelfs akkoorden tussen de sociale partners voor deze regering van weinig belang zijn.
Laten we van de strijd tegen extreemrechts onze dagelijkse prioriteit maken, en van de versterking van onze eenheid en van ons respect voor elkaar – ongeacht onze plaats in de structuur – de drie fundamentele elementen als we successen willen blijven boeken.